KENDİN OLAMADIN
Hayatın boyunca hep
Onu memnun etmek için çabaladın
O sana
Şöyle ol dedi öyle oldun
Böyle ol dedi öyle oldun
Ama olmadı
Memnun olmadı
Ne yaptınsan onu memnun edemedin
En son noktada ise
Seni terk etti
Hem de yine seni suçlayarak
Çünkü o hep haklıydı...
Hep haklı mantıklı olan o
Kurgulayan, abartan saçmalayan sen oldun
O dışardan hep iyi (mükemmel) bilinen kişi
Sen sorunlu görünen kişi oldun
Anlatamazsın anlatamadın da
El iyisi olduğunu onun
Evde bambaşka dışarda başka biri olduğunu
Kimseye inandıramadın
Çünkü insanlar neye inanıyorsa odur
Kendin olamadın
Hep onun gözündeki beni gördün
Onun gözünde ben oldun
Kendine yönelmedin
Kendi değerini onun gözlerinde aradın
Olmadı
Olamazdı da
Sen kendini yok sayarken
Kendine bunu yaparken
Onun seni yok saymasına takıldın
Beni görmüyor diye veryansın ettin
Sen var mıydın ki seni görsün
Keşke sen kendini görseydin
Kendini bilseydin
Sınırlarını
Ne istediğini ve istemediğini
Keşke
Göze alamadıklarının esiri olmasaydın
Neydi seni yenik düşüren?
Neyi göze alamadın da izin verdin hep
Biliyor musun aslında
İnsan kimsenin değil
Göze alamadıklarının kurbanıdır
Peki insan her şeyi göze almalı mı?
Bazen evet
Her zaman değil
Ama bazen
Herşeyin yoluna girmesi için
Önce yolundan çıkması gerekir
Buna izin vermek gerekir
Aman sorun çıkmasın dedikçe sen
Büyüdü ve kronikleşti sorunlar
Kendini bitirdin
Sen bitince
Hiçbir şey de kalmadı zaten geriye
Ama umudunu kaybetme
Hayatta bi şeyler bitebilir
Ancak her bitiş
Yeni bir başlangıçtır
Ümitsiz olma
Ümidin olduğu yerde hayat vardır
Çıkmadık Candan Umut kesilmez
Aldığın her nefes bir lütuf
Fark et
Elindeki varolanlara odaklan ve
Devam et
Gittiği yere kadar...
Psikoterapist & Aile Danışmanı & Psikolog
Fatma Çalışkan