YOBAZ
Kendi doğrusunu doğru sayan, kendi için yanlış olan her şeyi yanlış kabul eden, değişmeyen, gelişmeyen, yeniliği ve yeni olanı hemen reddeden insanlar vardır çevremizde. Yobaz dediğimiz kişilerdir bunlar.
Yobazlık tek tip değildir.
Her yerde, her insan topluluğunda, her cemiyette, her düşünce gruplarında ve ideolojik çevrelerde bu tip insanlara rastlanmıştır.
Yobazlık sadece bir gruba mal edilemez. Sağcı, solcu, okumuş, okumamış insanların içinde, kadın, erkek olarak her cinste yobazlık sorunu olmuştur.
Gelişmesi durmuş, dumura uğramış, donmuş bu tipler sadisttirler aynı zamanda, acı çekmekten de, acı çektirmekten de hoşlanırlar.
Ruhen olgunlaşmamış, çığ kalmışlardır.
Yollarına çıkan her kişi için birer problem kaynağıdırlar. Gelişmemiş kişiliği, olgunlaşmamış benliği her an stres üretmeye hazırdır.
Toplum içinde kendilerini belli edecek işaretleri de yoktur. Giyim-kuşamı, davranışları, tavırları, duruşlarında bir farklılık göremezsiniz. O ancak insan ilişkilerinde kendini gösterir.
Kimseyi dinlemezler, farklı fikirlere tahammülleri yoktur. En ufak gerilimde küfür, kızgınlık ve şiddete meyillidirler.
Rahat değildirler, kolay kolay tebessüm etmez, yüzleri gülmez, sakin olmayı bilmezler, sürekli atak haldedirler, dur-durak bilmezler, belirgin bir sınırları da yoktur.
Ona karşı çıkan olursa işte o zaman "yandı gülüm keten helvası"
Cengiz Numanoğlunun şu dizeleri ne güzel anlatır yobazlığı.
“Ey! Süslü kostümlerle milleti soyanlar,
Taş devrinden bu yana yerlerinde sayanlar.
…
Sizler çağdaş oldunuz, bana kaldı yobazlık.
Ne kadar da gelişmiş, meğer hokkabazlık.”
Gene bir başka şiirde;
“Kimi çok bildiğinin akıl almaz yobazı,
Kimi bilmediğinden bir cehalet yobazı,
Kimi tilki, meşrepli bir menfaat yobazı,
Ahkâm keser cümlesi yobazın.”
Pire için yorgan yakarlar.
Yobazlar, sağlıklı bir dokuya girmiş ur misali, girdikleri her ortamı bozarlar, kokuştururlar.
Yobazlıkla tek tek mücadele edilmez. Eğitimli, disipline edilmiş, donanımlı her toplum yobazlığın panzehridir.
Başka bir çaresi de yoktur.
Olamaz da...