TÜRKİYE’NİN TOPRAĞINA, ÇİFTÇİSİNE VE GELECEĞİNE KURULAN TUZAK!
Birleşmiş Milletler (BM) İklim Değişikliği Konferansı'nın (COP31 Dünya Liderleri İklim Eylemi Zirvesi Antalya'da başladı. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan zirvede devlet ve hükümet başkanları, küresel iklim kriziyle mücadeleye yönelik taahhütlerini açıkladılar.
Dünyayı kirletenler ABD, Siyonist İsrail, Çin, Rusya ve Avrupa devletleri bunlar bizlere çevrecilik maskesi takıyor, bedelini üretenler ödüyor! Çiftçinin elinden toprağını, milletin sofrasından ekmeğini alırsanız bunun adı çevrecilik değil, ekonomik esarettir!
Ortada büyük bir oyun, büyük bir ikiyüzlülük ve insanlığın geleceğini tehdit eden tehlikeli bir düzen var.
Bir tarafta Brüksel’in konforlu salonlarında, Davos’un lüks toplantılarında dünyaya akıl veren küresel güçler; diğer tarafta sabahın karanlığında tarlasına giden, yağmur bekleyen, mazotun, gübrenin, elektriğin ve suyun hesabını yapan Türk çiftçisi…
Birileri milyonlarca dolarlık toplantılar düzenleyip dünyayı kurtardığını anlatırken, bu ülkenin çiftçisi üretim yapabilmek için borç batağına sürükleniyor. Kredi borcu yüzünden utancından gece yarısı traktörünü satan çiftçiler.
Soruyorum: Bu nasıl bir adalet? Bu nasıl bir çevrecilik? Bu nasıl bir dünya düzeni?
Dünyayı kirletenler kürsüye çıkıp nutuk atıyor, toprağını işleyen köylüye hesap soruluyor!
İşte asıl sorgulamamız gereken çarpıklık budur.
ÇEVRECİLİK MASKESİ ALTINDA ÜRETİMİ BOĞMAYIN!
Kimse doğanın korunmasına karşı olduğumuzu söylemesin. Elbette suyumuzu koruyacağız, ormanlarımızı yaşatacağız, toprağımızı zehirlemeyeceğiz, havamızı temiz tutacağız.
Ancak çevreyi korumak başka, üretimi cezalandırmak başkadır!
İklim değişikliğiyle mücadele adı altında çiftçinin üretim imkânları daraltılıyor, sanayicinin maliyetleri artırılıyor, küçük üreticinin ayakta kalması her geçen gün zorlaşıyor.
Peki, bu politikaların yükünü kim taşıyor?
Milyarlarca dolarlık servet sahibi küresel şirketler mi? Enerji devleri mi? Uluslararası finans kuruluşları mı?
Hayır!
Bu yükü tarlasında çalışan çiftçi, fabrikasında ter döken işçi, pazarda alışveriş yapan vatandaş taşıyor.
Bir çiftçi traktörüne mazot alamaz hâle gelmişse, gübre fiyatları üretimi tehdit ediyorsa, sulama maliyetleri çiftçinin belini büküyorsa, siz hâlâ çıkıp ona çevre adına yeni yükler getiriyorsanız önce dönüp kendi uygulamalarınızı sorgulayacaksınız!
Çevreyi koruma bahanesiyle üreticiyi yok edemezsiniz!
TÜRKİYE KENDİ TOPRAĞINDA AÇ KALMA TEHLİKESİYLE KARŞI KARŞIYA!
Türkiye sıradan bir ülke değildir. Bu topraklar tarımın, hayvancılığın, bereketin ve üretimin merkezlerinden biridir.
Gediz Ovası'ndan Büyük Menderes'e, Çukurova'dan Konya Ovası'na, Trakya'dan Nevşehir'in bereketli topraklarına kadar bu ülkenin her karışında alın teri vardır.
Peki, biz ne yapıyoruz?
Kendi üreticimizi desteklemek yerine ithalata bağımlı hâle gelmenin risklerini yeterince ciddiye alıyor muyuz?
Bir ülke düşünün: Toprağı var, su kaynakları var, çiftçisi var, üretim tecrübesi var. Ama çiftçi ürettiği üründen para kazanamıyor.
Düşünün Elmanın kg fiyatı 3 TL Patatesin kg 8 TL, Üzümün kilosu 8 TL. Çitçinin para harcadığı fiyat bile değil, Girdi maliyetleri altında eziliyor. Gençler köylerden uzaklaşıyor. Tarım arazileri boş kalıyor.
Sonra da soframıza gelen ürünün fiyatını kontrol edebilmek için dışarıdan çözüm arıyoruz.
Bu nasıl bir tarım politikasıdır?
Bir ülkenin gıda güvenliği, başka ülkelerin insafına bırakılamaz!
Bugün buğdayı, yarın gübreyi, öbür gün tohumu dışarıdan bekleyen bir ülke, yarının krizlerinde ne kadar bağımsız kalabilir?
Toprağını kaybeden, üretimini kaybeden, sonunda ekonomik bağımsızlığını da kaybeder!
KÜRESEL ŞİRKETLERİN HESABI SORULMADAN ÇİFTÇİYE HESAP SORULAMAZ!
Dünyanın en büyük çevre sorunlarına yol açan sanayi faaliyetleri, aşırı tüketim, fosil yakıt kullanımı ve kontrolsüz kaynak sömürüsü ortadayken bütün faturayı küçük üreticiye kesmek kabul edilemez.
Bir tarafta devasa sanayi kuruluşları, uluslararası enerji şirketleri ve büyük finans çevreleri; diğer tarafta birkaç dönüm toprağını ekip ailesinin geçimini sağlamaya çalışan çiftçi…
Bunların çevre üzerindeki etkisini aynı kefeye koymak hangi aklın ürünüdür?
Eğer gerçekten dünyayı kurtarmak istiyorsanız önce en büyük kirleticilerin kapısını çalacaksınız!
Önce sanayinin atıklarını, enerji şirketlerinin çevresel etkilerini, denizleri kirletenleri, ormanları yok edenleri ve doğal kaynakları tüketenleri denetleyeceksiniz.
Çiftçiye temiz üretim için destek vereceksiniz. Su tasarruflu sulama sistemlerini yaygınlaştıracaksınız. Yenilenebilir enerji yatırımlarını erişilebilir hâle getireceksiniz.
Ama üreticinin elindeki imkânları alıp sonra da ona çevreyi koruyamadığı için ceza kesmeye kalkmayacaksınız!
Çünkü çiftçi düşman değildir. Çiftçi bu ülkenin gıda güvencesidir!
ANKARA'YA DA SORUYORUZ: BU ÜLKENİN TARIM GELECEĞİ KİMİN ELİNDE?
Burada yalnızca küresel güçleri eleştirmek yetmez. Asıl sorumluluklarımızdan biri de kendi yöneticilerimize düşüyor.
Türkiye'nin tarım politikası günü kurtarmaya mı yönelik olacak, yoksa gelecek nesilleri güvence altına almaya mı?
Çiftçinin mazotunu, gübresini, elektriğini ve sulama maliyetlerini kim düşürecek?
Gençleri yeniden köylerine, tarlalarına, hayvancılığa kim döndürecek?
Tarım arazilerimizi koruyacak, su kaynaklarımızı verimli kullanacak, yerli tohumu ve üreticiyi destekleyecek uzun vadeli politikaları kim hayata geçirecek?
Küresel toplantılarda alınan kararları konuşmak kolaydır. Asıl mesele, o kararların Türkiye'deki çiftçinin hayatına nasıl yansıyacağını hesaplamaktır.
Türkiye'nin kendi şartları, kendi üretim kapasitesi ve kendi milli menfaatleri vardır.
Hiçbir uluslararası düzenleme, hiçbir ekonomik baskı, hiçbir siyasi hesap Türkiye'nin gıda güvenliğinin önüne geçmemelidir.
Dünyayla iş birliği yapalım ama kendi çiftçimizi gözden çıkarmayalım!
Bugün mesele yalnızca bir çiftçinin tarlasına ne ekeceği değildir.
Mesele, yarın çocuklarımızın sofrasında ne bulacağıdır.
Mesele, Türkiye'nin kendi kendine yetebilen, üretim gücünü koruyan bağımsız bir ülke olarak kalıp kalamayacağıdır.
Bir ülkede çiftçi üretmekten vazgeçerse, köyler boşalırsa, gençler toprağından koparsa bunun bedelini yalnızca bugünün insanı değil, gelecek nesiller de öder.
Unutmayalım: Para basabilirsiniz, fabrikalar kurabilirsiniz, ithalat yapabilirsiniz. Ama kaybettiğiniz verimli toprağı, tükenen su kaynaklarını ve yok olan üretim kültürünü bir gecede geri getiremezsiniz.
Artık susmanın, seyretmenin, günü kurtarmanın zamanı değildir!
Küresel güçlere de kendi yöneticilerimize de açıkça sesleniyoruz:
DÜNYAYI KİRLETENLER HESAP VERSİN!
ÇİFTÇİNİN SIRTINA YENİ YÜKLER YÜKLEMEYİN!
TOPRAĞIMIZI, SUYUMUZU, TOHUMUMUZU VE ÜRETİMİMİZİ KORUYUN!
Çevreyi korumak istiyorsanız üreticiyi yok etmeyin. İklimle mücadele etmek istiyorsanız çiftçiyi düşman ilan etmeyin. Geleceği kurtarmak istiyorsanız önce gıda güvenliğini güvence altına alın.
Bizim toprağımız yalnızca bir ekonomik değer değildir. Bu toprakta atalarımızın emeği, şehitlerimizin hatırası, köylümüzün alın teri ve çocuklarımızın geleceği vardır.
Türkiye'nin tarlası küresel hesapların deneme tahtası değildir!
Bu milletin toprağına, suyuna, üretimine sahip çıkmak bir tercih değil, milli bir sorumluluktur.
Ya üreticimize sahip çıkıp kendi geleceğimizi inşa edeceğiz ya da başkalarının kurduğu düzenin içinde kendi kendimize yetemeyen bir ülke hâline geleceğiz.
Allah sonumuzu hayır etsin inşaAllah.
Tuncay Dalcı
