SON KIŞ
Kış ayları eziyet, sıkıntı, üşüme ve hastalık demekti. Öyle kardan adam, kartopu ve kayak gibi şeyler sadece kitaplarda vardı.
Kar bir başladığı zaman hiç durmaz günlerce yağardı. Dışarı çıkmak eziyet ve üşümekti. Sadece hayvanların bakımı ve kar kürümek için dışarıya çıkılırdı. Onun dışında evde kalmak zorundasın.
Evlerin, odaların pencereleri küçücüktü, bu günkü gibi kapalı balkonlar, büyük pencereler yoktu, o küçücük pencere bizim dünya ile bağımızı kurardı. Pencerenin yanına gelir günlerce yağan ve yağmaya devam eden karı izlerdik. Bir süre sonra ondan da usanır, artık kendimizi eğlendirecek şeyler arardık.
Evdeki her şey bizim için bir oyuncaktı. Onları alır, kendi hayal dünyamız içinde bir oyuncağa dönüştürür, çeşitli oyunlar oynardık. Halıların desenlerini hayvanlara benzetir, kilim püsküllerinin sayısını merak eder, sayardık. Betonun yarıkları bizim nehirlerimiz ve yollarımız olurdu.
Okul zamanı erken kalkar, çabuk çabuk kahvaltımızı yapar, buz gibi havada, titreye titreye okul yoluna düşerdik. Okula vardığımız zaman eğer sınıfın sobası yanıyorsa yaşadık demekti, o sıcakta oturur, bazen sıra sıra gezer, ders başlayıncaya kadar konuşurduk. Teneffüste sadece tuvalete gitmek için dışarıya çıkardık. Öyle suluk ve beslenme çantası filan da yoktu, susadığımız ya da acıktığımız zaman yemeğe kadar sabretmesini bilirdik.
Hastalıklar hiç eksik değildi, hele öksürük hiç kesilmezdi, bazen öksürük sesinden ders dahi yapılmaz, öğretmen sık sık uyarmak zorunda kalırdı. Ne antibiyotikler ne de öksürük şurupları vardı. Her şeyi zamana bıraktığımız gibi öksürüğün geçmesini de zamana bırakırdık.
Kimi zaman hava açılır, güneş doğar, yağış dururdu, işte o zaman kendimizi sokağa atar, dayanabildiğimiz kadar dışarıda kalır, kayıkla kayar, kartopu oynar, kardan adam yapardık. Fakat çok üşürdük, hasta olmamak için kalın giyinirdik, daha çok açıkta olan ellerimiz ve yüzlerimiz üşürdü, onun için sık sık eve gider ısınırdık. Üstelik de böyle günler nadirdi, öyle her zaman olmazdı.
Evlerde çatı yoktu, çatı olmadığı zaman damların karını sıyırmak, kürümek gerekirdi, yağış durduğu zaman büyükler ellerine aldıkları kürek vb. araçlarla dam kürümeye girişirlerdi ki, bu saatlerce sürerdi. Fakat bir süre sonra yağan karlar tekrar o kürünmüş olan evlerin üstlerini doldururdu. Bir kış boyu bu iş devam ederdi. Neredeyse ayda 3, 4 kere damların karı kürünmüş olurdu.
Bu kadar eziyet ve sıkıntının yanında uzun kış gecelere tam bir eğlenceye dönüşürdü, komşu ziyaretleri de sadece böyle zamanda yapılırdı. Akşam yemeğinden hemen sonra komşuya gidilirdi. Artık çocuklara eğlence çıkmış demekti, dışarıda oyun imkânı bulamayan çocuklar bu gecelerde doyasıya oynar, eğlenir, anlatılan masal, hikâye ve olağanüstü olayları dinler, kâh güler, kâh korkardık.
Bu kış oturmaları öyle uzun da olmazdı, tahminen 2- 2,5 saati geçmezdi. Bunda sonra komşuya veda edilir, evlere dönerdik, hemen yataklar serilir, yatardık. Öyle yatak odalarımız, hazır yataklarımız da yoktu. Yatak ve yorganlar yüklüklerde durur, üsteleri de ince bir örtü ile örtülür her gün açılır ve toplanırdı.
Tüm bunları bizler yaşadık, mutlu muyduk, evet mutluyduk, çünkü ağır sorumluluğumuz olmadığı için, hayatın iyi yönlerini görür ve öyle sanırdık.