Bugün Yeniden Başlıyoruz

Öfkemizin ve bitmeyen telaşımızın arasında iç huzuru yeniden bulmak…

İnsanın en büyük mücadelelerinden biri, dış dünyayla değil, kendi iç dünyasıyladır. Bazen bir söz bütün günümüzü işgal eder; bazen gerçekleşmeyen bir beklenti, kazanamadığımız bir para ya da erişemediğimiz bir makam zihnimizi yorar. Farkına varmadan öfkemizin, hırsımızın ve kaybetme korkumuzun peşine takılırız. Oysa insan yalnızca çalışmaktan değil, her şeyi kontrol etmeye uğraşmaktan da yorulur. Peki, kendi içinde dağıldığında onu yeniden ne toparlayacaktır?

İnsan duygularını her zaman seçemez; fakat onlara vereceği karşılığı seçebilir. Öfkelenmek başka, öfkeyle hareket etmek başkadır. Bir şeyi istemek başka, bütün hayatını onun etrafında kurmak başkadır. İşte bu mesafeye irade diyoruz. İrade, her istediğini yapmak değil, gerektiğinde istediğinden vazgeçebilmektir. Ne var ki bitmeyen bildirimler, kıyaslamalar ve başarı yarışı, insana bu mesafeyi korumayı zorlaştırıyor. İnsan, ne için yaşadığını unutarak yalnızca neyin peşinden koştuğuna odaklanabiliyor.

Kur’an-ı Kerim’de Hz. Musa’ya, “Beni anmak için namaz kıl.” (Tâhâ, 20/14) buyrulur. Namaz, unutmaya meyilli insana hatırlama fırsatı sunar. Gün içinde bir tartışmayla incinmiş, bir haberle öfkelenmiş veya bir beklentiyle fazlasıyla meşgul olmuş olabiliriz. Derken ezan okunur. Abdest alıp huzura durduğumuzda sorunlar bir anda ortadan kalkmaz; fakat onları hayatımızdaki doğru yere koyma imkânı buluruz. Bazen değişmesi gereken şartlar değil, o şartlara verdiğimiz tepkidir.

Beş vakit namaz, günün farklı anlarında bize yeniden başlama imkânı verir. Sabah niyetimizi, öğle telaşımızı, ikindi sabrımızı, akşam muhasebemizi, yatsı ise Rabbimize sığınmayı hatırlatır. Elbette namaz, bütün sıkıntılarımızı kendiliğinden silen bir düğme değildir. Onu yalnızca tamamlanacak bir görev değil, kendimizi gözden geçireceğimiz bir fırsat olarak yaşayabilmek önemlidir. Nitekim Kur’an, “Şüphesiz namaz, hayâsızlıktan ve kötülükten alıkoyar.” (Ankebût, 29/45) buyurur.

Asıl mesele, secdeden nasıl kalktığımızdır. Biraz önce söyleyeceğimiz kırıcı sözden vazgeçebildik mi? Kırdığımız insanı düşündük mü? Öfkemizi, kıskançlığımızı, dünyaya gereğinden fazla bağlandığımız noktaları fark ettik mi? İbadetin izini yalnızca seccadede değil; kararlarımızda, ahlakımızda ve merhametimizde de aramalıyız. İnsan her zaman savrulabilir. Önemli olan savrulduğunu fark ettiğinde yeniden yönünü bulabilmesidir. Belki de huzur, bütün meseleleri çözmekten önce, çözemediğimiz meselelerle birlikte Rabbimizin huzurunda durabilmektir.

Tuncay Zeyd Sesli

Eğitimci