KENDİ GÜCÜNÜN SINIRINI ALLAH’IN KUDRETİNİN SINIRI ZANNETME!
Hayallerimiz, imkânlarımızın sınırında bitebilir. Fakat Allah’ın kudreti, bizim imkânlarımızla sınırlı değildir.
Tuncay Zeyd SESLİ | Eğitimci
“Olmaz tabii, çünkü hayalini kurduk!”
Ne kadar tanıdık bir cümle, değil mi?
Bazen bir hayal kırıklığının ardından, bazen gerçekleşmesini çok istediğimiz bir şeyden söz ederken, bazen de henüz hiçbir şey sonuçlanmamışken söylüyoruz.
Sanki bir şeyi çok istemek, onun gerçekleşmemesi için yeterli bir sebepmiş gibi…
Hatta farkında olmadan, hayal kurmayı hayal kırıklığına uğramanın başlangıcı sayıyoruz.
Oysa burada üzerinde düşünmemiz gereken çok daha derin bir mesele var.
Biz kendi gücümüzün sınırını, Allah’ın kudretinin sınırı zannetmeye mi başladık?
Kendi imkânlarımızla gerçekleştiremediğimiz bir şeyin Allah’ın kudretiyle de gerçekleşemeyeceğini düşünmek ne büyük bir yanılgıdır!
Biz sebeplere bakarız, Allah sebepleri yaratandır. Biz ihtimalleri hesaplarız, Allah bütün ihtimallerin üzerinde mutlak kudret sahibidir. Biz önümüzdeki engeli görürüz, Allah bizim göremediğimiz yolları da bilendir.
İşte insanın acziyetiyle Allah’ın sonsuz kudreti arasındaki fark burada ortaya çıkar.
DAĞLAR NE KADAR YÜKSEK OLURSA OLSUN…
Güzel bir söz vardır:
“Dağlar ne kadar yüksek olursa olsun, yollar dağların da üzerine yapılır.”
Bir düşünelim…
Karşımızda bütün heybetiyle yükselen bir dağ olsun. Zirvesi bulutlara uzansın. İlk bakışta aşılması imkânsız görünsün.
Fakat insan o dağın karşısında yalnızca çaresizliğini düşünseydi, bugün dağların üzerinden yollar, içinden tüneller yapılabilir miydi?
İnsan, kendisine verilen akıl, irade ve imkânlarla nice engeli aşabiliyor.
Peki, sınırlı bir güce sahip olan insan bile önündeki dağlara yollar açabiliyorsa, sonsuz kudret sahibi Allah’ın açabileceği yolları kendi hesaplarımızla nasıl sınırlayabiliriz?
Elbette bu, Allah’ın her istediğimizi mutlaka gerçekleştireceği anlamına gelmez. Fakat bizim yol göremiyor oluşumuz, Allah’ın bir çıkış yaratmaya kadir olmadığı anlamına da gelmez.
Bazen bir kapının kapanmasıyla bütün yolların tükendiğini düşünürüz. Bazen bir imkânsızlık karşısında hayatın bütün ihtimallerini kaybettiğimize inanırız.
Oysa biz yalnızca önümüzdeki dağı görüyoruz.
Dağın ötesini, ardındaki yolları ve bizi bekleyen hikmetleri bütünüyle bilmiyoruz.
İnsanın göremediği yol, Allah’ın yaratamayacağı yol değildir.
ALLAH’IN KUDRETİNE İMAN, İMKÂNSIZLIĞIN ÖTESİNİ GÖREBİLMEKTİR
Kur’an-ı Kerim bize insan hesabıyla mümkün görünmeyen nice hadiseyi hatırlatır.
Hz. Zekeriya yaşlanmış, eşi de çocuk sahibi olamayacak durumdaydı. İnsan hesabıyla ihtimaller tükenmiş gibiydi.
Fakat Hz. Zekeriya, şartların zorluğunu Allah’ın kudretine engel görmedi. Rabbine yöneldi, dua etti.
Ve Allah ona Hz. Yahya’yı müjdeledi.
Hz. Meryem’e bir çocuk müjdelendiğinde, bunun nasıl gerçekleşeceğini sormuştu.
Kur’an’ın verdiği cevap son derece açıktı:
“Allah dilediğini yaratır.” (Âl-i İmrân, 3/47)
Bu ayet üzerinde ne kadar düşünsek azdır.
Allah dilediğini yaratır!
Bizim hesaplarımızla sınırlı kalmadan, bizim imkânlarımızın ötesinde, bizim kavrayamadığımız hikmetlerle…
Bir de Hz. Musa’nın karşı karşıya kaldığı durumu düşünelim.
Önünde deniz, arkasında Firavun’un ordusu vardı. Görünürde kaçacak bir yer kalmamıştı.
Yanındakiler, “İşte yakalandık!” dediklerinde Hz. Musa’nın cevabı ne kadar anlamlıydı:
“Hayır! Rabbim şüphesiz benimledir, bana yol gösterecektir.” (Şuarâ, 26/62)
İşte teslimiyetin en güzel örneklerinden biri!
Hz. Musa denizi kendi gücüyle yarabileceğine inanmıyordu. Rabbine güveniyordu.
Ve Allah, onun hiç beklemediği bir şekilde denizde yol açtı.
Burada kendimize sormamız gereken önemli bir soru var:
Biz, önümüzde deniz gördüğümüzde yalnızca denizin büyüklüğüne mi bakıyoruz, yoksa o denizi yarabilecek kudretin sahibini de hatırlıyor muyuz?
BAZEN ALLAH’A İNANIYORUZ AMA KENDİ HESAPLARIMIZA TESLİM OLUYORUZ!
Asıl üzerinde düşünmemiz gereken mesele belki de budur.
Dilimizi dua ederken buluyoruz, fakat zihnimizde çoktan “Olmayacak!” hükmünü vermiş oluyoruz.
Allah’ın her şeye kadir olduğunu söylüyoruz, ancak kendi şartlarımızın dışındaki ihtimallere kapılarımızı kapatıyoruz.
Rabbimizin sonsuz kudretine iman ettiğimizi ifade ediyoruz, fakat bazen hayatımızı yalnızca kendi gücümüze, bilgimize ve tecrübelerimize göre değerlendiriyoruz.
Oysa iman, sadece Allah’ın varlığına inanmak değildir. O’nun kudretine, ilmine, rahmetine ve hikmetine de güvenmektir.
Rabbimiz Kur’an-ı Kerim’de şöyle buyurur:
“Bir şeyi dilediği zaman O'nun emri, o şeye ancak ‘Ol!’ demesidir. O da hemen oluverir.” (Yâsîn, 36/82)
Ne muazzam bir kudret!
Biz bir şeyi gerçekleştirmek için zaman, imkân, güç ve sebepler ararız.
Allah ise bütün bunların yaratıcısıdır.
Bu hakikat, insanı sorumluluktan uzaklaştırmaz; aksine ona haddini, acziyetini ve Rabbine olan ihtiyacını hatırlatır.
Çünkü teslimiyet, hiçbir şey yapmadan beklemek değil; elinden gelen her şeyi yaptıktan sonra kendi gücüne değil, Allah’ın kudretine güvenmektir.
ALLAH’A TESLİM OLMAK, HER İSTEDİĞİMİZİN GERÇEKLEŞMESİNİ BEKLEMEK DEĞİLDİR!
Burada çok önemli bir ayrımı unutmamalıyız.
Allah’ın sonsuz kudretine inanmak, her hayalimizin mutlaka gerçekleşeceğini düşünmek değildir.
Allah’ın her şeye gücünün yetmesi başka, bizim her istediğimizi gerçekleştirmeyi dilemesi başkadır.
Biz isteriz ama her istediğimizin bizim için hayırlı olup olmadığını bilemeyiz.
Biz bir kapının açılmasını bekleriz, fakat o kapının ardında bizi nelerin karşılayacağını göremeyiz.
Biz bir sonucun gerçekleşmesini hayır zannederiz, belki de o sonucun gerçekleşmemesi bizim için daha büyük bir rahmettir.
Kur’an-ı Kerim bu hakikati şöyle hatırlatır:
“Olur ki bir şey sizin için hayırlı iken siz onu hoş görmezsiniz. Olur ki bir şey de sizin için kötü iken siz onu seversiniz. Allah bilir, siz bilmezsiniz.” (Bakara, 2/216)
İşte teslimiyetin özü burada saklıdır.
İnsanın kendi istediği sonuca değil, Allah’ın ilmine, kudretine ve hikmetine güvenebilmesi…
Bu sebeple gerçek tevekkül, yalnızca istediğimiz gerçekleştiğinde şükretmek değildir.
İstediğimiz gerçekleşmediğinde de Rabbimizin rahmetinden ümit kesmemektir.
Bazen dua ettiğimiz şey bize verilir.
Bazen beklediğimizden farklı bir kapı açılır.
Bazen de çok istediğimiz bir şey gerçekleşmez.
Fakat bütün bu durumlarda değişmeyen bir hakikat vardır:
Allah’ın kudreti eksilmez, ilmi sınırlanmaz, hikmeti tükenmez.
Bizim için önemli olan, hangi durumda olursak olalım Rabbimize olan güvenimizi koruyabilmektir.
BİR KAPININ KAPANMASI, ALLAH’IN RAHMET KAPILARININ KAPANDIĞI ANLAMINA GELMEZ!
Hayatta her istediğimiz gerçekleşmeyebilir.
Emek verdiğimiz bir iş sonuçsuz kalabilir. Büyük umutlarla çıktığımız bir yolda engellerle karşılaşabiliriz. Yıllarca dua ettiğimiz bir isteğimiz beklediğimiz şekilde karşılık bulmayabilir.
Üzülebiliriz, yorulabiliriz, hatta zaman zaman çaresizlik hissedebiliriz.
Bunlar insan olmanın bir parçasıdır.
Fakat yaşadığımız hayal kırıklıklarının, Rabbimizin kudretine ve rahmetine olan güvenimizi zedelemesine izin vermemeliyiz.
Hz. Yakub’un dilinden aktarılan şu ilahî uyarıyı unutmayalım:
“Allah’ın rahmetinden ümit kesmeyin.” (Yûsuf, 12/87)
Çünkü Allah’ın rahmeti, bizim gördüğümüz ihtimallerle sınırlı değildir.
Bir insanın bütün kapıları kapalı görmesi, gerçekte açılabilecek hiçbir kapı kalmadığını göstermez.
Bir yolun sona ermesi, yolculuğun da sona erdiği anlamına gelmez.
Bazen yeni bir yol bulmak için durmak, düşünmek, yön değiştirmek ve yeniden gayret etmek gerekir.
Bazen de sonuç ne olursa olsun onu Allah’ın takdirine teslim etmek gerekir.
Müminin kalbi, şartların kolaylığına değil, Rabbine olan güvenine dayanmalıdır.
SON SÖZ: DAĞIN BÜYÜKLÜĞÜNE DEĞİL, RABBİNİN KUDRETİNE BAK!
Artık dilimizdeki o cümleyi yeniden düşünelim:
“Olmaz tabii, çünkü hayalini kurduk!”
Neden olmasın?
Hayal kurduğumuz için mi?
Çok istediğimiz için mi?
Daha önce gerçekleşmediği için mi?
Elbette her hayal gerçekleşmeyebilir. Fakat gerçekleşmemesinin sebebi onu hayal etmiş olmamız değildir.
Öyleyse hayal kurmaktan korkmayalım. Dua etmekten vazgeçmeyelim. Gayret göstermekten geri durmayalım.
Ama bütün bunları yaparken kalbimizi yalnızca istediğimiz sonuca bağlamayalım.
Hayalimizi kurarken de, gayretimizi gösterirken de, neticeyi beklerken de Rabbimizin sonsuz kudretine teslim olalım.
Dağlar ne kadar yüksek olursa olsun, yolların o dağların üzerine de yapılabildiğini unutmayalım.
Fakat daha önemlisi, bütün dağları yaratanın da, yolları açmaya kadir olanın da Allah olduğunu hatırlayalım.
Bizim gücümüz sınırlıdır.
Bilgimiz sınırlıdır.
Ömrümüz, imkânlarımız ve gördüğümüz ihtimaller sınırlıdır.
Ama Allah’ın kudreti sonsuzdur.
İşte bu yüzden insanın en büyük yanılgısı, kendi güçsüzlüğünden hareketle Allah’ın kudretine sınır koymaya kalkışmasıdır.
Ve insanın en büyük huzuru, kendi sınırlılığını kabul edip sonsuz kudret sahibi Rabbine güvenebilmesidir.
Unutmayalım: Bizim için imkânsız görünen bir şey, Allah için imkânsız değildir. Fakat Allah’ın her şeye kadir olması, her istediğimizi gerçekleştireceği anlamına da gelmez.
Önemli olan yalnızca hayallerimizin gerçekleşmesi değil, hayallerimiz gerçekleşse de gerçekleşmese de Rabbimize olan güvenimizin sarsılmamasıdır.
Çünkü gerçek teslimiyet:
“Rabbim, benim gücüm buraya kadar. Senin kudretinin ise sınırı yok. Ben üzerime düşeni yapıyor, neticeyi Senin ilmine, rahmetine ve hikmetine bırakıyorum.” diyebilmektir.
Tuncay Zeyd SESLİ
Eğitimci
